غزل شمارهٔ ۶۲۹

به خاک و خون نکشد خصمی زمانه مرا

که تیر کج، گذرد راست از نشانه مرا

درین ریاض من آن بلبل زمین گیرم

که نیست جز گره بال خویش دانه مرا

کجاست حلقه دامی و گوشه قفسی؟

که مار شد خس و خاشاک آشیانه مرا

بلاست خواب پریشان دراز چون گردد

چه دلخوشی بود از عمر جاودانه مرا؟