غزل شمارهٔ ۶۳۰

شکست نقش مرادست بوریای مرا

نسیم فتح، قلم می کند لوای مرا

ز بیم دوزخ اگر فارغم ز غفلت نیست

که می دهد عمل من همان سزای مرا

نظر به دانه کس نیست سیر چشمان را

به آب خشک بود گردش آسیای مرا

یکی هزار شد از وصل بی قراری دل

نکرد سرمه منزل خمش درای مرا