غزل شمارهٔ ۶۶۷

زهی به غمزه جانسوز برق مذهب ها

به خنده شکرین نوبهار مشربها

به یک کرشمه که در کار آسمان کردی

هنوز می پرد از شوق چشم کوکبها

سبکروان به نهانخانه عدم رفتند

بر آستانه چو نعلین مانده قالبها

نه روز اختر سیار ترک ما گیرند

نه شب به خواب روند این پرنده عقرب ها