غزل شمارهٔ ۷۷۷

روشن شود چراغ دل ما ز یکدگر

چون رشته های شمع، به هم زنده ایم ما

بار گران، سبک به امید فکندن است

عمری است بر امید عدم زنده ایم ما

صائب ز خوان نعمت الوان روزگار

چون عاشقان به خوردن غم زنده ایم ما

از جنبش نسیم کرم زنده ایم ما

زین باد همچو شیر علم زنده ایم ما