غزل شمارهٔ ۹۱۰

عرق فشانی آن گلعذار را دریاب

ستاره ریزی صبح بهار را دریاب

غبار خط به زبان شکسته می گوید

که فیض صبح بناگوش یار را دریاب

عقیق در دهن تشنه کار آب کند

به وعده ای جگر داغدار را دریاب

سواد جوهر تیغ قضا به دست آور

دگر اشاره ابروی یار را دریاب