غزل شمارهٔ ۹۱۶

جای صدف بود ز گرانی زمین در آب

باشد حباب از سبکی خوش نشین در آب

شاه و گدا به دیده دریادلان یکی است

پوشیده است پست و بلند زمین در آب

در راه سالکی که چو خاشاک شد سبک

هر موجه ای پلی است خدا آفرین در آب

دارم به بادبان توکل امیدها

هر چند شد سفینه من کاغذین در آب