غزل شمارهٔ ۹۱۸

صبح گشاده روی بود در حجاب شب

چون باد، سرسری مگذر از نقاب شب

از صبح تا دو موی نگردیده، آب ده

چشمی چو انجم از رخ پر آب و تاب شب

هنگام صبح را به شکر خواب مگذران

کز روشنی است این دو نفس انتخاب شب

در پیش قهرمان خدا سجده واجب است

گردن مکش ز طاعت مالک رقاب شب