غزل شمارهٔ ۹۲۵

روی گرم مهر اگر ذرات عالم را نواخت

داغ سودای تو هم دلهای پر غم را نواخت

حسن را باغ و بهاری همچو چشم پاک نیست

ماند دایم تازه رو هر گل که شبنم را نواخت

می تواند داد سامان کار ما آشفتگان

آن که از دست نوازش زلف پر خم را نواخت

شوربختی گشت شیرین در نظر عشاق را

کعبه با آن منزلت روزی که زمزم را نواخت