حسرت

گونه ی شب شسته بود از گریه ی مهتاب

بسترم بی موج ، چون مرداب

می رمید از دیدگانم خواب

می گشودم پلک های بسته را از خشم

می شمردم تیرهای سقف را با چشم

بار اول طاق می شد بار دوم جفت

خواب ، گویی چون پرستوها

در میان تیرها می خفت

ناگهان گهواره ی بی جنبش شب را