کوچه میعاد

آسمان بی ماه بود آن شب

بغض باران در گلویش بود

ناودان با خویش نجوا داشت

کوچه گرم از گفتگویش بود

باد در شهر تهی می ریخت

بوی شب های بیابان را

تک چراغی خال می کوبید