پلی میان زمین و آفتاب

ای آفریده ای که تن مر مرین تو

آن گونه روشن است که آب از فروغ ماه

وان پرنیان سرخ تو بر قامت بلند

چون شعله های بعثت صبح است بر درخت

ای نورسیده ای که خداوند کائنات

مهر تو را به خاطر من راه داده است

تا خوش کند خیال مرا در بلای سخت

ای آنکه از کرانه ی آرام چشم تو

در سرزمین غربت اندوهناک من