بخش۷

اندک نسیمی از سر افسوس

چندان که برگ برگ درختان باغ را

با سوزناک زمزمه ای آشنا کند

خاموشی شگرف

ابهام پر ابهت دریا را

مغشوش کرده است

ما

چون م اهیان فتاده به دریا

بر آبها رها