مجسمه فرودسی

تناور صخره ای بر ساحل امید

ستون کرده است پا داده است سینه بر ره توفان

پی افکنده میان قرن ها طغیان

دو چشمان خیره بر گهواره خورشید

ستیز جزر و مد ها پیکر او را تراشیده

ز برف روزگاران بر سرش دستار پیچیده

غروب زندگی بر چهره اش بسیار تابیده

که تا رنگی مسین در متن پاشیده

بود دیری که برکنده است با چنگال در چشمان