غزل شمارهٔ ۲۶۶۷

هر سبک مغزی که غافل شد ز دل باطل شود

کاه چون بی دانه گردد خرج آب و گل شود

از غبار جسم پروا نیست سالک را که سیل

از گرانسنگی به دریا زودتر واصل شود

می برد از دیدن هر ذره فیض آفتاب

دیده هرکس که روشن از فروغ دل شود

موش با جاروب در سوراخ نتوانست رفت

خواجه با چندین علایق چون به حق واصل شود؟