غزل شمارهٔ ۲۷۲۲

غفلت دل از شراب ناب افزون می شود

ناروایی در متاع از آب افزون می شود

می فزاید بر شتاب زندگی قد دوتا

در ته پل سرعت سیلاب افزون می شود

دیده ارباب غفلت را، ز بوی پیرهن

پرده ای بر پرده های خواب افزون می شود

می کند داغ محبت ناتمامان را تمام

ماه نو از مهر عالمتاب افزون می شود