غزل شمارهٔ ۳۲۱۶

به کار سینه صافان دیده روشن نمی آید

که نور خانه آیینه از روزن نمی آید

سرافرازی اگر داری طمع سر در گریبان کش

کز این دریا برون کس بی فرو رفتن نمی آید

چه حاصل از سلاح آن را که نبود جوهر ذاتی؟

چو دل محکم نباشد کاری از جوشن نمی آید

نمی سازد نگین دان لعل را بی آب از تنگی

به افشردن برون خونم از ان دامن نمی آید