غزل شمارهٔ ۳۲۷۷

عقده چون وقت رسد عقده گشا می گردد

غنچه ممنون عبث از باد صبا می گردد

زنگ روشنگر آیینه ما می گردد

در پریخانه ما جغد هما می گردد

درد صاف از دل خوش مشرب ما می گردد

در پریخانه ما جغد هما می گردد

دل محال است ز دلدار شود روگردان

هر طرف قبله بود قبله نما می گردد