غزل شمارهٔ ۳۳۶۷

در چمن جلوه گر آن قامت رعنا می کرد

ناله فاخته را سرو دو بالا می کرد

گر نمی بود تماشای غزالان مانع

گرد ما را که درین بادیه پیدا می کرد؟

در نظر داشت تماشای خط سبز ترا

خال روزی که در آن کنج دهان جا می کرد

دل به سررشته عیش دو جهان می پیوست

سر اگر در سر آن زلف چلیپا می کرد