غزل شمارهٔ ۳۶۲۶

از لب خلق دم باد خزان می آید

بوی کافور ازین مرده دلان می آید

باده پاک گهر چشم مرا دریا کرد

کار سنگ یده از رطل گران می آید

دست بر خاطر آگاه ندارد شیطان

گرگ در گله ز تقصیر شبان می آید

در کمانخانه ابروی بلند اقبالش

تیر بی خواست در آغوش کمان می آید