غزل شمارهٔ ۳۷۶۳

مرا به زخم زبان روزگار می گذرد

مدار آبله من به خار می گذرد

به اعتبار عزیز جهان شدن سهل است

عزیز اوست که از اعتبار می گذرد

به آب و رنگ جهان هرکه چشم کرد سیاه

چو لاله با جگر داغدار می گذرد

نفس شمرده برآور که خود حسابان را

حساب زود به روزشمار می گذرد