غزل شمارهٔ ۳۸۸۳

دهان تنگ تو هرخرده دان نمی داند

که غیب را بجز از غیب دان نمی داند

اگر چه گام نخستین گذشتم از دوجهان

هنوز شوق مرا خوش عنان نمی داند

کسی که نیست تنک مایه از شعور و خرد

به هر بها که بود می گران نمی داند

نفس گداخته خود را به گلستان برسان

که ایستادگی این کاروان نمی داند