غزل شمارهٔ ۳۹۹۶

ز هر نوا دل عشاق کی به جوش آید

ز عندلیب مگر ناله ای به گوش آید

چنان فسرده ز بیگانگی نگردیده است

که خونم از نگه آشنا به جوش آید

فغان من ز محرک غنی ورنه

به ناخن دگران ساز در خروش آید

ز عیب او دگران نیز چشم می پوشد

به عیب مردم اگر دیده پرده پوش آید