غزل شمارهٔ ۴۰۰۰

ز خود برآ که نسیم بهار می آید

سبکروی ز سر کوه یار می آید

ز بوی خون گل ولاله می توان دریافت

که از قلمرو آن دل شکار می آید

رهش به کوچه زلف نگار افتاده است

چنین که باد صبا مشکبار می آید

به هر کجا که رود سبز می کند چون خضر

پیام خشکی اگر زان دیار می آید