غزل شمارهٔ ۴۰۰۲

به پرسش من در خون نشسته می آید

چراغ طور به بالین خسته می آید

ز بس شکستگی از صفحه جهان شد محو

صدا درست ز جام شکسته می آید

زمانه سخت نگیرد گشاده رویان را

همیشه سنگ به درهای بسته می آید

چگونه چتر تو از بال بلبلان نشود

به پای بوس تو گل دسته دسته می آید