غزل شمارهٔ ۴۱۰۹

کلفت ز چرخ دیده بیدار می کشد

روزن ز دود بیشتر آزارمی کشد

زحمت درین بساط به قدر بصیرت است

سوزن ز پای راهروان خارمی کشد

از بس گزیده شد دلم از گفتگوی خلق

خود را به گوشه دهن مارمی کشد

بی نقش شو که آینه روی آن نگار

از طوطیان گرانی زنگارمی کشد