غزل شمارهٔ ۴۱۳۵

جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

چون نقطه اختیار به پرگار داده اند

تا ساغری ز خنده خونین گرفته اند

چون گل هزار بوسه به هر خارداده اند

آشفتگان مقید شیرازه نیستند

ترک ردا وسبحه و زنار داده اند

چون مار کرده اند مرا تا کلید گنج

از زهر صد پیاله سرشار داده اند