غزل شمارهٔ ۴۱۳۹

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده اند

چون راه سر به دامن منزل نهاده اند

در دامن مراد دو عالم نمی زنند

دستی که عاشقان تو بر دل نهاده اند

پاکند ازان ز عیب نکویان که پیش رو

چندین هزار آینه دل نهاده اند

این خواب راحتی که به درویش داده اند

با تاج وتخت شاه مقابل نهاده اند