غزل شمارهٔ ۴۱۶۵

فال وصال او دل رنجور می زند

این شمع گشته بین که درسور می زند

با شهپری که پرتو مهتاب برق اوست

شوقم صلا به انجمن طور می زند

در سینه عمرهاست که زندانی من است

رازی که بوسه بر لب منصور می زند

آن کس که خرمن ز ثریا گذشته است

از حرص دست در کمر مور می زند