غزل شمارهٔ ۴۱۷۹

هربلبلی که زمزمه بنیاد می کند

اول مرابه برگ گلی یاد می کند

از درد رو متاب که یک قطره خون گرم

دردل هزار میکده ایجاد می کند

آهی که زیر لب شکند دردمند عشق

در سینه کار تیشه فولاد می کند

این ظلم دیگرست که عاشق شکار من

چون مرغ پر شکسته شد آزاد می کند