غزل شمارهٔ ۴۱۹۸

از کف عنان گذاشته منزل چه می کند

موج رمیده دامن ساحل چه می کند

دست ز کار رفته چه محتاج دامن است

شمع گدازیافته محفل چه می کند

از پیچ وتاب دل خبری نیست جسم را

با پای خفته دوری منزل چه می کند

یک دل هواس جمع مرا تار ومار کرد

زلف شکسته تو به صد دل چه می کند