غزل شمارهٔ ۴۲۱۲

از پختگی است گر نشد آواز ما بلند

کی از سپند سوخته گردد صدا بلند

از هر دوکون همت والای ما گذشت

تا گرد این خدنگ شود از کجا بلند

معراج اعتبار به قدر فتادگی است

از سایه است رتبه بال هما بلند

تختش بود چو کشتی نوح ایمن از خطر

شد پایه شهی که ز دست دعا بلند