غزل شمارهٔ ۴۲۵۳

رفتی و خط و خال تو از دل نمی رود

این نقش دلنشین ز مقابل نمی رود

گرد کدورت از دل بیرحم گلرخان

بی بال وپر فشانی بسمل نمی رود

یک سو گذار شرم که بی روی گرم شمع

پروانه بی حجاب به محفل نمی رود

افسردگان چو سنگ نشانند خرج راه

پای به خواب رفته به منزل نمی رود