غزل شمارهٔ ۴۲۷۶

گفتار صدق، مایه آزار می شود

چون حرف حق بلند شود دار می شود

پای به خواب رفته شمارد دلیل را

آن را که شوق قافله سالار می شود

چون عقل نیست نقد جنون قلب و ناروا

دیوانه خرج کوچه وبازار می شود

کوه تعلقی که تو بر خویش بسته ای

از سایه تو خاک گرانبار می شود