غزل شمارهٔ ۴۲۹۵

هر رهروی دچار به منزل نمی شود

این راه قطع بی کشش دل نمی شود

زنجیر موج مانع شور محیط نیست

مجنون ما به سلسله عاقل نمی شود

گلگونه خجالت روح است روز حشر

خونی که زیب دامن قاتل نمی شود

نتوان به ماه نو گره آسمان گشود

ناخن حریف آبله دل نمی شود