غزل شمارهٔ ۴۳۲۷

هر پرده که از چهره مقصود برافتاد

شد برق جهانسوز ومرا در جگر افتاد

چون کنج لب وگوشه چشم است دلاویز

هر چند که ملک دل ما مختصر افتاد

آماده پیچ وخم بسیار شو ای دل

کز زلف مرا کار به موی کمرافتاد

کو حوصله دیدن و کو چشم تماشا

گیرم که نقاب از گل روی تو برافتاد