غزل شمارهٔ ۴۳۳۹

از گرمی اشکم صف مژگان گله دارد

زین آبله پا خارمغیلان گله دارد

بر در یتیم است صدف دامن مادر

یوسف عبث از تنگی زندان گله دارد

تاریک شود خانه آیینه ز جوهر

حیران جمال تو ز مژگان گله دارد

این خواب به صد دولت بیدارنبخشند

دل گر چه ازان نرگس فتان گله دارد