غزل شمارهٔ ۴۳۶۷

از بس عرق از چهره گلفام تو گل کرد

چون پشت لب سبزخطان بام تو گل کرد

خونم چو می از لعل می آشام تو گل کرد

در شیشه من جوش زد از جام تو گل کرد

در پرده پیغام کسی بوسه نداده است

این معنی پوشیده ز پیغام تو گل کرد

در لعل بتان آب شد از شرم شکر خند

زین نوش که از تلخی دشنام تو گل کرد