غزل شمارهٔ ۴۳۹۸

زخمی که ز تیغ تو مرا برسپرآمد

بیش از همه زخمی به جگر کارگر آمد

راهش به خیابان حیات ابدافتاد

عمری که به اندیشه زلف توسرآمد

در دیده خورشیدسیه کردجهان را

خطی که ازان چهره روشن بدرآمد

دست از کمر مور میانان نکشیدم

چندان که مرا شیشه دل برکمر آمد