غزل شمارهٔ ۴۴۶۷

از حلقه های آن زلف دل صاحب نظر شد

این مرغ چشم بسته از دام دیده ور شد

حسنی که کامل افتاد ایجاد می کند عشق

هر قطره اشک این شمع پروانه دگر شد

حاشا که از کدورت نقصان کند دل پاک

دریا ز تلخرویی گنجینه گهر شد

دست از فغان مدارید گر ذوق وصل دارید

کز ناله گلوسوز این نی پراز شکر شد