غزل شمارهٔ ۴۵۳۲

از نمک تبسمت رنگ شراب می پرد

در هوس نظاره ات چشم حباب می پرد

چون به کرشمه واکنی نرگس پر خمار ما

از مژه غزال چنین سرمه خواب می پرد

چون پر وبال واکند چنگل شاهباز تو

از سر شاخ بابزن مرغ کباب می پرد

در چمنی که باغبان شرم بهانه جو بود

رنگ حیا ز دیدن رنگ شراب می پرد