غزل شمارهٔ ۴۵۳۴

شوخی حسن کی نهان زیر نقاب می شود

خنده برق را کجا ابر حجاب می شود

شوری بخت اگر چنین بی نمکی ز حد برد

گرد نمک به دیده ام پرده خواب می شود

سوخته محبتم غیرت عشق می کشم

من دل خویش می خورم هر که کباب می شود

از دم سرد ناصحان گرمی من زیاده شد

غوره به چشم پختگان باده ناب می شود