غزل شمارهٔ ۴۵۷۶

هر که می داند که برگردد سخن درکوهسار

کی به حرف سخت بگشاید دهن درکوهسار؟

تنگ خلقی لازم سنگین دلی افتاده است

این پلنگ خشمگین دارد وطن در کوهسار

تا قیامت ماتم فرهاد نا حق کشته را

تازه دارد لاله خونین کفن درکوهسار

ناله عشاق در فریاد آرد سنگ را

از هم آوازست فارغ کوهکن درکوهسار