غزل شمارهٔ ۴۵۹۸

حسن از چشم نظربازان شود شاداب تر

چهره گل راکند شبنم به آب وتاب تر

بر چراغ صبح می لرزد دل پروانه بیش

حسن دل را کرد در دوران خط بیتاب تر

هر قدر در موج سنبل چشمه طوفان می کند

نیست از چشم تر عاشق پریشان خواب تر

گر چه بود از زلف او حال پریشانی مرا

شد رگ جانم ازان موی کمر پرتاب تر