غزل شمارهٔ ۴۶۰۴

دل ز خط بر عارض جانانه لرزد بیشتر

بر چراغ صبحدم پروانه لرزد بیشتر

چون ز می گردد غزال چشم جانان شیر گیر

از نیستان پنجه مستانه لرزد بیشتر

دل زشوق آن لب میگون درون سینه ام

در کف مخمور از پیمانه لرزد بیشتر

در حریم سینه عاشق ندارد دل قرار

در صدف این گوهر یکدانه لرزد بیشتر