غزل شمارهٔ ۴۶۰۵

خار و خس را چرخ گل برسرفشاند بیشتر

خاردرراه عزیزان می دماند بیشتر

می دهد مهلت بدان را خاک بیش از نیکوان

در سفال تشنه، درد از صاف ماند بیشتر

غوطه در خون می زند مهراز شفق هر صبح وشام

سرکشان راآسمان درخون نشاند بیشتر

نور بینش هست اگر دردیده گردون، چرا

درزمین شور تخم خود فشاند بیشتر؟