غزل شمارهٔ ۴۷۰۹

از بیغمان جمیله غم را نگاه دار

از چشم شور دردوالم را نگاه دار

شادی به حسن عاقبت غم نمی رسد

بیش از نشاط، عزت غم را نگاه دار

مشکن به حرف سخت دل اولیای حق

پاس کبوتران حرم را نگاه دار

رحمی به روزنامه اعمال خویش کن

از کجروی زبان قلم را نگاه دار