غزل شمارهٔ ۴۷۸۱

عشق گرد دل فرزانه نگردد هرگز

خانه دیو، پریخانه نگردد هرگز

شهپر عشق سبکسیر، شکست دل ماست

آسیا بی مدد دانه نگردد هرگز

عشق از کوی خرابات به جایی نرود

گنج دلگیر ز ویرانه نگردد هرگز

گر چه در دایره چشم غزالان باشد

روی مجنون ز سیه خانه نگردد هرگز