غزل شمارهٔ ۴۷۹۳

ز خط چو یار رخ آل راکند سرسبز

امید ،مزرع آمال راکند سرسبز

بهارحسن تو افتاده آنقدرتردست

که تخم سوخته خال را کندسرسبز

کسی به وصل شکرمی رسد که چون طوطی

زاشک تلخ پروبال را کند سرسبز

کند امید من آن روز صورتی پیدا

که آب آینه تمثال راکند سرسبز