راز نهان

داستان غم من راز نهانی باشد

آن شناسد که ز خود یکسره فانی باشد

به خمِ طره زلفت نتوانم ره یافت

آن تواند که دلش آنچه تو دانی، باشد

ساغری از خُم میخانه مرا باز دهید

که تواند که در این میکده بانی باشد؟

گردِ دلدار نگردد، غم ساقی نخورد

غیر آن رند که بی نام و نشانی باشد