غزل شماره ۸۲

جهان گیرئی کز سیاهی برآید

هر افسون و نیرنگ کآید ببابل

جوانا مبر جور ز اندازه ترسم

چو افتاده ما را که کام دگرها

تعلل چرا چون علاج دل ما

به هر سوست گوش امیدم که شاید

چو کوهی است بار غمت بر دل زار

مه چرخ بین هر شب و طالع ما